Lata 1945-1969

 

Misja przetrwania

Pierwsze lata po zakończeniu działań wojennych to w dziejach szkoły czas zmagania o wznowienie działalności, zapewnienie podstaw materialnych dla dalszego funkcjonowania i uzyskanie pozwolenia władz na jej istnienie.
Sytuacja szkoły była trudna. Budynek  w Rakowicach został zniszczony przez wycofujących się Niemców. Zajęcia  Prywatnego Gimnazjum i Liceum im. St.Konarskiego odbywały się więc w ciasnym budynku przy ul. Pijarskiej 2 i kilku innych miejscach na terenie Krakowa (m.inn. przy ul. Czapskich 5). Liczba uczniów wzrosła do ponad 400 (14 oddziałów).


Tymczasem w Rakowicach prowadzono od roku 1945 intensywne prace nad odbudową zniszczonego przez Niemców obiektu.  Do września 1946 roku zdołano wyremontować część gmachu i otworzyć tam gimnazjum z internatem (większość konwiktorów pochodziła,  jak przed wojną, z różnych stron Polski). Internat w Rakowicach był czynny do czerwca 1951 r. po czym  został zamknięty, a budynek przeszedł w użytkowanie wojska.

Rok szkolny 1948/49, w którym wprowadzono reformę szkolnictwa, zapoczątkował najtrudniejszy okres w historii szkoły. Były to czasy stalinizmu, najcięższe lata w powojennych losach Polski. Po przełomie 1956 roku i dojściu do władzy W. Gomułki, sytuacja liceum pijarskiego okazała się jeszcze gorsza. Nasilająca się walka komunistów z Kościołem bardzo poważnie zagroziła istnieniu szkoły. Wprowadzono limity przyjęć uczniów i wycofano stałe pozwolenie na jej funkcjonowanie. Nad szkołą cały czas wisiała groźba likwidacji. Liceum pozostawało jedyną w Polsce katolicką szkołą męską prowadzoną przez zakon.

 

W roku szkolnym 1959/60 szkole odebrano prawa szkół państwowych. Dotknęło to zwłaszcza maturzystów, którzy musieli zdawać przed powołaną  przez kuratorium Państwową Komisją Egzaminacyjną rozszerzony egzamin dojrzałości z 10 przedmiotów (po 2 latach przyznano ponownie uprawnienia z koniecznością odnawiania ich każdego roku).


W związku z wprowadzoną w 1961 roku kolejną reformą szkolnictwa liceum zmalało do 3 oddziałów i zaledwie 122 uczniów. Do początku lat 70-ych liczba uczniów nie przekraczała 150.