Listopadowy sobotni poranek. W Krakowie mróz, szron i mgła. Zaledwie czterdzieści kilometrów dalej, w okolicach Lanckorony – słońce. To prawdziwe, gwiezdne, ale także to ludzkie – wszak było nam wesoło, miło i radośnie!
Wśród kilkorga śmiałków z klas 1D i 1E dało się zauważyć zachwyty przyrodniczym światem jesieni. Przestrzeń poznawaliśmy przede wszystkim w sposób relacyjny, bo kilkunastokilometrowy spacer sprzyja rozmowie. Nie zabrakło również geograficznych, geologicznych i biologicznych spojrzeń na otaczający nas świat.
Było też trochę ruin, a właściwie świadków historii, oraz nieco architektury – zarówno drewnianej, jak i murowanej.
Wyjazd uznajemy za udany. Bo dlaczego by nie?