Adwent – jak wiadomo – jest słowem pochodzącym z łaciny i oznacza „przyjście”. Czyje Przyjście – to też wiadomo, i to wiadomo tak bardzo, że aż wstyd byłoby o tym przypominać. Ale Przyjście jest wszak wydarzeniem jednokrotnym (choć oczywiście z punktu widzenia teologii cud Przyjścia oznacza, że wydarza się on tak samo raz, jak i zawsze, ostatecznie i tak będąc zapowiedzią wielkiego Przyjścia oznaczającego koniec czasu i początek wieczności), a adwent to cztery tygodnie… Tygodnie czego? Oczywiście – oczekiwania: czujnego, ale też radosnego oczekiwania na Przyjście.

Nasz KAP duchowy odbywał się w dniach 28-30 listopada na warszawskich Siekierkach. Miał on formę rekolekcji. Plan był dość napięty, jednak nie będziemy zdradzać zbyt wielu szczegółów, żeby przyszli animatorzy również mieli niespodziankę. Niemniej jednak dużo się modliliśmy i słuchaliśmy konferencji prowadzonych przez niezapomnianych: Diakona Janusza i starszych animatorów. Mieliśmy także okazję spotkać znajomych z innych szkół pijarskich, których poznaliśmy na czerwcowym KAPie podstawowym. Myślę, że dla każdego z nas ten czas pozostanie na długo w pamięci.
Lilianna Żukowska

W ostatni piątek października udaliśmy się wraz z księżmi i opiekunami samorządu - panem prof. Januszem Podwiką i panią Małgorzatą Dziedzic na  krakowskie cmentarze, by odwiedzić groby naszych zmarłych absolwentów, nauczycieli i współpracowników z pijarskiej rodziny. Uczniowie zarówno naszego liceum, jak i podstawówki przygotowali znicze na każdy z odwiedzanych grobów. Wyjście było okazją do przypomnienia sobie historii zmarłych nauczycieli i uczniów, ale też snucia refleksji. Nie co dzień bowiem mierzymy się z przedwczesną śmiercią  jak to miało miejsce w przypadku Weroniki Pihut czy Ani Czury. Świeżo w pamięci mamy odejście pani prof. Marzeny Gałki-Ciubary, z którą tak niedawno spotykaliśmy się jeszcze na korytarzach szkoły podstawowej. 

Jaka idea przyświeca organizacji comiesięcznych dni kalasantyńskich – pisaliśmy już w tej kronice przy okazji wrześniowego takiego dnia (kto ciekaw – zachęcamy do poszukania i poczytania). Tym razem – w październiku – przyszło nam się spotkać z naszym świętym Założycielem po raz drugi (i oczywiście nieostatni, wszak spotkań z Józefem Kalasancjuszem nigdy dość).

Boże Narodzenie to najbardziej rodzinne ze wszystkich świąt. Nie może być inaczej, skoro przyjście Boga na świat dokonało się właśnie wśród rodziny, w wąskim gronie najbliższych osób, w atmosferze cichości dyskrecji i ciepła. Na czas tego szczególnego świętowania życzymy Wam wszystkim aby Wasze rodziny i wspólnoty w których żyjecie były miejscami rodzenia się Boga. Aby zawsze panowała w nich miłość, zrozumienie i wzajemne przebaczenie. Aby atmosfera tych rodzinnych świąt została z Wami na cały kolejny rok. Niech Pan Bóg Wam błogosławi!

Ojcowie Pijarzy

Dziś, w dniu Wszystkich Świętych, z głębi serca oddajemy hołd naszym ukochanym zmarłym pracownikom, absolwentom oraz uczniom. Pamiętamy o nich z miłością i szacunkiem, podziwiając ich wkład w naszą społeczność. Ich dziedzictwo jest dla nas inspiracją, a ich wspomnienie stanowi fundament naszej szkoły.

Choć obóz integracyjny klas pierwszych przeszedł już do historii, to w pamięć i świadomość jego uczestników wpisał się na długo.
Był to bowiem dobry i ciekawy czas. Przede wszystkim wzajemnego poznawania siebie, rozmów, wspólnych zabaw. Te wszystkie elementy miały za zadanie otworzyć i zbliżyć nas do drugiej osoby. Wszak przecież temu służą takie spotkania i wyjazdy.

27 kwietnia - jako uczniowie klas maturalnych - udaliśmy się na pielgrzymkę do położonej niedaleko od Krakowa malowniczej Kalwarii Zebrzydowskiej.

Pierwsze godziny podróży spędzone w korkach do wyjazdu z Krakowa umilaliśmy sobie bądź to snem, bądź rozmową w doborowym towarzystwie nas samych. Po wielu czasowych perturbacjach i prawie godzinie spóźnienia dotarliśmy w końcu pod monumentalny klasztor, wznoszący swoje opasłe mury wysoko ponad głowami domów okolicznego miasteczka.

W słoneczny poranek 11 listopada 2022 grupa uczniów z naszej Szkoły licząca prawie 40 osób, wraz z opiekunami, wyruszyła w kierunku Łapsz Niżnych. Już pierwszego dnia, po długiej wędrówce przez pagórki, pola i lasy, pod przewodnictwem pana prof. Michała Pacyny, pijarskiej drużynie wreszcie udało się dotrzeć na liczący 1200 m Lubań, skąd mogła cieszyć swoje oczy przepięknym widokiem.

Wierzymy – jako chrześcijanie – że śmierć to nie koniec, ale przejście. Niemniej jednak – śmierć, jako rozstanie (choćby nawet tymczasowe), musi nas zasmucać. I napełniać tęsknotą. I tym bardziej kierować nas ku wielkiej nadziei ponownego spotkania. 

Dobrym zwyczajem wielu pijarskich placówek oświatowych jest organizowanie dni kalasantyńskich – wypadają one dwudziestego piątego dnia każdego miesiąca, na pamiątkę tego, że właśnie 25 sierpnia 1648 do niebieskiej ojczyzny powrócił nasz święty Ojciec Założyciel. 

Jak to jest możliwe, że pięćset osób z całej Polski: z miasta mlekiem i dżemem płynącego, ze stolicy innowacji i miejsc położonych jeszcze dalej niż północ, wraz z Ukraińcami, Węgrami i Czechami włącznie, decyduje się na trzydniowy wyjazd do Krakowa?